nienkevanmaris

4 januari 2015 | Boedapest

Ik begin het nieuwe jaar met een Reserve Schiphol. Dat betekent dat ik vanaf 7u 's ochtends in uniform op Schiphol met een pieper zit te wachten tot ik opgeroepen word om iets te gaan vliegen. Meestal is dat dan Europa.

Het is mijn eerste keer dat ik zo'n reserve heb en ik weet dus niet helemaal wat ik moet verwachten. Ik krijg bij aanmelden een pieper en een slot om mijn koffer in het kofferhok aan de ketting te leggen.
Ondanks dat het meestal Europa is wat je moet vliegen, is het sóms ook een ICA bestemming, dus er zit tóch een korte broek en een bikini in de koffer.

Op het Bemanningencentrum kom ik al meteen allerlei bekenden tegen, dus de tijd vliegt voorbij. Ik heb ook mijn laptop bij me, om mijn fotocompilaties voor bij mijn blog weer een beetje bij te werken. Ik ben tekstmatig wel bij, maar qua compilatiefoto's loop ik er een stuk of 8 achter...

Ik zit dus lekker te Photoshoppen als mijn vriendin en trainingsmaatje terug komt uit Dar Es Salaam. Zij stapt nog even over haar vermoeidheid heen en komt een bakje doen. Gezellig!!!
We zitten aan onze tweede kop koffie en thee en zijn druk met het aanvragen van een vlucht samen als er iets irritants piept. Ik vraag me af waarom niemand er iets aan doet en realiseer me dan dat ìk degene ben die piept! Ik bel dus meteen met Crew Control en hoor dat ik een nachtstopje Boedapest heb. Nou, dat is wel heel relaxed. En dan dinsdag t/m donderdag reserve thuis van 6.00-14.30u. 
Dus ik drink snel mijn thee op, haal mijn koffer op, ga naar de meldingsbalie voor mijn vluchtinformatie en nadat ik mijn koffer weggebracht heb, ga ik naar de gate.

Ik sluit aan bij een crew die in een Europa-schema zitten en die nog 2 dagen te gaan hebben. Een van de collega's heeft zich ziek moeten melden en ik neem haar plek in. Mijn mazzel is dat zij al bijna klaar zijn met hun schema. Dus vanmorgen naar Boedapest en morgen met de eerste vlucht er weer uit. Dat is wel vroeg, maar ik mag dan wel afmelden om 9.15u...

Eenmaal in Boedapest spreken we met zijn drietjes af om nog even naar buiten te gaan. Het is erg koud, maar het is droog en er schijnt een stralend zonnetje.
Ik ben hier nog nooit geweest en ik verbaas me over de prachtige gebouwen die er staan. Ik had er een Oostblok-vies-oud-vergane-glorie idee bij, maar het is een prachtige stad, met een uitstraling van een stad als Wenen. Overigens behoorde dat natuurlijk ook ooit tot hetzelfde rijk...

Het is zondag en alle gewone winkels zijn dicht. Het enige wat open is, zijn de echte toeristenwinkels. Daar verkopen ze vooral heel veel bontmutsen. Ja, met ècht bont. Hier berust daar allerminst een taboe op.
De Purser weet een route die door de stad leidt, naar het water. Met een prachtige brug kunnen we naar de overkant komen. Op de brug waait het flink en dat is echt een snijdende kou. Als we aan de overkant zijn, zijn we dan ook wel toe aan een kop warme chocolademelk....
We vinden een schattig klein tentje en als we binnen stappen, zien we pas hoe leuk het er is. Fijne pluchen banken, in een gezellige sfeer. Er is een menukaart met heeeeel veel verschillende koffies en ook een groot assortiment aan warme chocolademelk. Ik kies voor een Raspberry Dark Chocolate. En daarbij hebben ze ook nog glutenvrije taart, dus ondanks dat ik niet echt dol ben op taart, kan ik deze kans niet aan me voorbij laten gaan. Ook deze taart is iets met chocolade en rode vruchten. Niet briljant lekker, maar prima.
Hij valt wel heel erg zwaar, net als die chocolademelk. Als we een uur later weer terug lopen naar het hotel en de cockpit opwachten om te gaan eten, denk ik dat ik überhaupt niets weggetikt krijg aan eten.

De baas kent een leuk restaurantje en neemt ons daar mee naartoe, als hij en de Co even snel zijn omgekleed. Ze vinden het super dat wij hun hebben opgewacht en met zijn 5-en gaan we de taxi in.
Het is inderdaad een heel leuk restaurantje. Ondanks dat ik nog steeds vol zit van het chocoladekanon dat ik vanmiddag gehad heb, ga ik toch voor een stuk Wagyu-biefstuk, wat eigenlijk minder lekker is dan ik verwacht had. Er zit nogal wat vet aan, maar dat kan ik kwijt bij de baas. Dus ik eet alsnog heerlijk. 

En dan zijn we uiteindelijk om 21u weer terug in het hotel, waar we weer op tijd in bed liggen: morgen gaat om 4u weer de wekker. Gevolg is dan wel dat we 9.15u afmelden hebben: dan heb ik mijn werkdag er alweer opzitten. Bij terugkomst ligt er een oranje briefje in mijn postvak: dat betekent dat ik Crew Control moet bellen voor mijn vervolgschema: het wordt een schema vol SOP-stopjes: Slapen, Ontbijten, Pleiten. Niets spannends, in een 1-2-3-schema: Dag 1 's avonds 1 stretch, dag 2 2 stretches en afsluiten met 3 stretches op dag 3. En daarna 3 dagen vrij. Prima hoor, zo'n Reserve Schiphol!!!